Mostrando entradas con la etiqueta Francia. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Francia. Mostrar todas las entradas

domingo, 3 de julio de 2016

Cien años de Miterrand

Si viviese cumpliría dentro de unos meses cien años. Fue un personaje importante para el socialismo europeo de la segunda mitad del siglo XX, para la afirmación de la V República en Francia, para la extensión de la democracia social en dicho país, para la reunificación de las diversas familias socialistas, para hacer crecer al Partido Socialista, fundado por él a principios de los años setenta pasados a costa del Partido Comunista de Marchais...

En su juventud militó en organizaciones de extrema derecha que incluso podríamos decir fascista, pero lo cierto es que durante la ocupación alemana de Francia, en 1940, le vemos ya enrolado en la resistencia contra los nazis a favor de restaurar la independencia nacional y la democracia. Creo que son los años en los que se forjó el líder que luego fue.

El socialismo francés y europeo le deben catorce años de freno a los abusos de la derecha, aunque tuvo que aceptar gobiernos conservadores en varias ocasiones durante su doble Presidencia de la República. Los primeros años ochenta fueron los mejores, cuando impulsó, con Mauroy, una política social sin precedentes en Europa: nacionalizaciones, jornada de 39 horas, quinta semana de vacaciones pagadas, intervención estatal en favor de las negociaciones colectivas... Sin embargo tuvo que frenar, con Fabius, la marcha que había emprendido. Ya en el año 1983, tentado por algunos a abandonar el sistema monetario europeo, se opuso a ello, lo que hoy podemos ver, sin duda alguna, como un acierto de primer orden. Fue una manera de demostrar que los años de autarquía nacionalista más propia del gaullismo, habían acabado y que la economía se encaminaba hacia su irrefrenable internacionalización.

Se puede decir que fue un político zigzagueante, positivo en muchos aspectos, oportunista y poco coherente en otros, quizá un signo de la política de todos los tiempos. A los cien años de su nacimiento, bueno es que le recordemos en este foro.

L. de Guereñu Polán.

jueves, 14 de abril de 2016

ARDE FRANCIA: A NUIT DEBOUT



Empecei a escribir esta liñas cando en Francia estaba convocada unha folga xeral que acadaría un indiscutible eco entre os cidadáns franceses. A verdade é que en abril París sempre aparece fermosa. En maio?: radiante.
O motivo da folga foi a presentación polo goberno socialdemócrata francés dunha reforma laboral que introduce no mercado laboral unha maior flexibilidade segundo gustan dicir os neoliberais e a troica quen viña esixindo dende fai algún tempo esta reforma. Unha lei que, segundo fontes ben informadas, M. Vall (Primeiro ministro francés) copia da Reforma laboral de M. Rajoy (Presidente en funcións do goberno español): ver para crer, a socialdemocracia francesa seguindo os pasos dos liberal-conservadores españois. Como cambian os tempos!.
Unha reforma laboral que foi moi contestada tanto pola maioría dos traballadores franceses e do movemento sindical –agás a CFDT-, como por parte do empresariado e dos parlamentarios de esquerdas. Contestación que tivo a súa primeira gran expresión social na citada folga xeral. Unha folga xeral a que se sumaron os estudantes das Universidades e tamén dos Liceos, co que iso significa en Francia. Unha folga xeral que, ao unírselle os  estudantes, pode sela antesala dunha protesta social similar ao que foi o 15M en España, pero a francesa. O estado de excepción decretado co gallo dos terribles atentados terroristas do 13N pode votarlle aínda mais gasolina á protesta social.
A susodita reforma laboral contempla maior flexibilidade, maiores facilidades para o despido e menores indemnizacións: unha “desregulación e precarización do traballo” segundo os traballadores e os estudantes mobilizados. Unha reforma que si xa dou lugar a numerosas mobilizacións durante o mes de marzo, o mesmo está pasando nos primeiros días do mes de abril e que pode ter a súa maior explosión social en maio. Mobilizacións que contan co apoio do 71% dos franceses -72% dos mozos/as-.
Todo o que está a acontecer parece apuntar que a reforma laboral pode selo caldo de cultivo para o xurdimento en Francia dun movemento social parecido ao 15M en España: a NUIT DEBOUT ou A NUIT ROUGE. Un movemento social oposto ao xiro que F. Hollande, coa nova lei laboral e outras medidas de carácter fiscal, está dando ao seu goberno. Un goberno cada vez mais encarrilado nunha senda neoliberal que queda moi lonxe das súas promesas electorais. Un xiro que provocou esta folga xeral, a primeira durante o mandato de F. Hollande. Unha folga xeral que é a expresión dun crecente malestar social en Francia. Un malestar social que ten causas obxectivas: elevado desemprego especialmente entre a poboación moza, deterioro crecente dos servizos públicos e recortes nas políticas sociais todo por mor dunhas políticas de axuste (“austericidio”) que se xustifican en nome dun crecemento económico que non aparece por ningures.
A NUIT DEBOUT xurde como un movemento cidadán que tenta ser plural e asembleario. Un movemento que si tivo a súa explosión inicial en París parece estar espallándose por moitas outras cidades –Touluose, Nantes, Rennes, Estrasburgo- coa ocupación de prazas e espazos públicos –como a simbólica Praza da República de París-. Unha ocupación intermitente pero que vai increscendo -2.000 persoas o domingo 3 de abril na praza de República- e estendéndose por Francia. Un movemento cidadán que dia a dia gana apoios, apoios que poden ser importantes, si se confirman, como o de AS BANLIEUES (“suburbios”). Os barrios marxinais das grandes cidades que fai varios anos foran protagonistas e testemuñas de mobilizacións sen precedentes. Neste mes de abril están anunciadas novas manifestacións que darán fe da relevancia e amplitude dese movemento. A alianza entre os traballadores, os estudantes e os mozos dos barrios marxinais das grandes cidades pode dar lugar a un amplísimo movemento de protesta cidadá.
Coñecendo a sociedade francesa, o seu dinamismo e a súa preferencia polo debate e a discusión política. Sabendo o impacto que ten en Europa todo o que pasa en Francia e moi especialmente en París. Coñecendo todo iso, e lembrando como xurdiu e a onde chegou o maio do 68 e mesmo o 15M en España,  non me estrañaría que en Francia estea incubándose unha nova rebelión social. Unha rebelión que, de non espabilar o goberno de F. Hollande e todo parece indicar que non vai ser así, resulta difícil predicir a onde pode chegar. Especialmente se mantén a sintonía actual entre o movemento sindical, os estudantes e os mozos dos barrios das banlieues o tempo que segue contando cun alto apoio cidadán. Non sabemos onde pode chegar este movemento, como pode rematar. Pero si pensamos que non deixará indiferente a moita xente e volverá a marcar un fito nos movementos sociais europeos.
Ben farían a socialdemocracia francesa e europea en non desprezar este movemento, como lle pasou co 15M a esquerda galega i española quen agora están pagando ese desprezo. Pola miña parte seguirei moi atentamente todo o que pase en Francia ….especialmente en París. Que lle vou facer se son ….. un afrancesado: “liberté, égalité, fraternité”.


Manoel Barbeitos Alcántara.

domingo, 29 de noviembre de 2015

El himno



La republicana Francia ha rendido un sobrio y solemne homenaje a las víctimas del terrorismo yihadista. Lo ha hecho con la dignidad que quieren la inmensa mayoría de los franceses, en un marco también sobrio y monumental, el palacio de los Inválidos, que de residencia para militares jubilados e inválidos, hoy está ocupado por una serie de museos y otros edificios, además de albergar la tumba de Napoleón Bonaparte.

En el patio central sonó el himno nacional francés, La Marsellesa, cuya letra habla de la patria, de la tiranía, que llama a las armas porque a finales del siglo XVIII no quedó a los franceses otro remedio, como quizá ahora; se habla de “magnánimos guerreros” y es, en conjunto, un canto a la libertad, que dirigieron aquellos ilustrados burgueses de la Francia dieciochesca y luego siguieron los sans culottes y otros grupos. Aquellos demócratas jacobinos llevaron a cabo unos cambios en la sociedad francesa que ya fueron irreversibles; los girondinos llevaron la revolución a buena parte de Europa conociéndose así las ansias de libertad y de justicia de una parte de sus pueblos…

El himno de los franceses les une: por unos momentos se olvidan de los que han robado a la patria y los que han sufrido la rapiña, se olvidan de la clase a la que pertenecen, se olvidan de sus orígenes y de sus suertes respectivas, se olvidan los de debajo de los sufrimientos de sus familias y se unen todos para entonar el himno grandioso.

El himno nacional español no tiene letra, y quizá sea mejor que no la tenga, porque a saber la que le hubiese impuesto cualquier gerifalte con las bendiciones del poder, tantas veces en manos de espadones y déspotas en España. Hubo intentos, desde casi siempre, de que el himno español tuviese letra, pero no cuajó ninguna. Además el himno de España no une a todos como en Francia La Marsellesa; aquel no tiene el empuje, la virtud, la fuerza del nuestro, y aunque un himno no sea más que un símbolo, los símbolos han servido para crear conciencias en muchas ocasiones.

Fue una lástima que, durante la transición política española, a finales de los años setenta pasados, no se adoptase el himno de Riego, que estuvo en vigor durante las dos Repúblicas españolas, pero también durante unos meses a principios de los años veinte del siglo XIX y durante el reinado de Isabel II. También habla de soldados que son requeridos por la patria, habla de combatir a la tiranía, de la vida y de la muerte, llegada esta en ocasiones defendiendo la libertad… Durante la transición no fue posible reinstaurar el himno de Riego, si es que alguien pensó en ello, porque estaban todavía los que habían vencido en la guerra ojo avizor, como demostraron en 1981.

El himno de Riego, que cantaron los milicianos durante la guerra de 1936, sí pudo unir a muchos españoles y entusiasmar a otros tantos. Pero la diferencia entre Francia y España es que allí los símbolos son representativos del sentir colectivo, mientras que en España (su historia manda) la disidencia es norma. Lástima. 

L. de Guereñu Polán.